๑.เปิดประสบการณ์เปิดโลกทัศน์มากๆค่ะ
แม้อารมณ์ของเรื่องจะดูหม่นหมองอึมครึมโศกสลดดาร์กสุดๆ แต่เพราะตั้งใจว่าจะอ่านรอบเดียว(ดาร์กเกินใจจะอ่านซ้ำ555😅) เลยตั้งใจอ่านมากๆ เราไม่ถนัดวิพากษ์/หรือวิเคราะห์ว่าที่เขาว่าภาษาดี สำนวนดีต้องวิจิตรประมาณไหนสะท้อนสังคมอะไรยังไงแต่ อ่านจบเราแน่ใจว่าจะจำไปอีกนานแน่ เพราะแต่ละเรื่องนั้นยากจะลืมจริงๆ🥴😖เขียนได้ชวนตื่นเต้น บรรยายอารมณ์ ความรู้สึกได้ลึกซึ้งเห็นภาพ ดราม่ามาเต็ม หักมุมมีครบ สะท้อนสะเทือนวงการสุดๆ โดยเฉพาะในส่วนของโรคภัยและความเจ็บป่วย ที่ดูจะอินเป็นพิเศษ บรรยายจนเราสลดหดหู่ อึนตาม รู้สึกได้เลยว่าสำหรับบางคนแค่การหายใจปกติที่เราคุ้นชินว่าเป็นเรื่องง่ายๆมันกลับกลายเป็นความยากลำบากมากมายเหลือเกิน(อ่านแล้วเกิดความรู้สึกว่าตัวเองโชคดีแค่ไหนกับการที่ได้หายใจเข้าาาาหายใจออกกกอยู่แบบนี้💡) อ่านจบทุกเรื่องก็จะถอนหายใจยาววววๆ เฮ้อออ _รอดแล้ว😅
๒.เรื่องที่ชอบที่สุด.....มีด้วยเหรอ5555 😅🥴เอาจริงๆก็ไม่ชอบเลยสักเรื่อง (ความควรค่าแก่การอ่านก็เรื่องนึง/ความชอบก็เรื่องนึง) แต่ที่พีคและติดในใจสุด คือสัญชาตญาณมืด กับ สยุมพรเหนือหลุมฝังศพค่ะ (รองจาก๒เรื่องนี้ก็ตึกกรอสส์)
เรื่องแรก...สัญชาตญาณมืด...เพราะเคยเลี้ยงอัลเซเชียน ก็เลยนึกภาพตามได้สะดวก😅555... เป็นเรื่องที่อ่านแล้วอึ้ง~อื้อฉาวสมคำร่ำลือจริงๆ
เรื่องสอง...สยุมพรเหนือหลุมฝังศพ...อาจจะคุ้นเคยกับสถานที่บรรยากาศมหาวิทยาลัย รู้ว่าคณะนี้อยู่ตรงนี้ๆเลยนึกภาพตามได้เป็นฉากๆ~ เหมือนจะโรแมนติกแต่ก็ไม่สุดสำหรับเรา แต่โดยรวมก็ชอบตรงกิมมิค การแต่งงานเมื่อดอกประดู่สีเหลืองบานครั้งที่๖เป็นพิเศษค่ะ
๓. สำหรับเรื่องนี้ช่วงเวลาระหว่างอ่านสนุกค่ะ ได้อ่านเรื่องนี้แล้วทำให้ไปอ่านเรื่องอื่นๆได้สนุกมากขึ้น ฟินง่ายขึ้นพอใจกับอะไรๆง่ายขึ้น จากหมดไฟก็กลับมาครื้นเครง หยิบจับเรื่องไหนหลังจากอ่านเรื่องนี้ก็รู้สึกว่าดีไปหมด 🤣ตรงกับใจเราที่เบื่อๆนิยายที่อ่านเดิมๆ อยู่ในยุคมืดของการอ่าน มาอ่านเรื่องนี้แล้วไฟในการอ่านลุกพรึ่บเลย^^