เป็นอีกเรื่องในซีรีส์ช่างสัก แต่อ่านแยกกันได้ แค่มีตัวละครจากเรื่องน้องคนดีมีรอยสักมาแจมนิดหน่อยค่ะ ยังเป็นแนว romantic feel good เหมือนเดิม เพิ่มเติมคือความต่างของวัย แต่ไม่มาก น้องสามเป็นเด็กจบใหม่ แต่ทำงานแล้ว กำลังจะโตเป็นผู้ใหญ่เต็มตัว กับอีกคนคือพี่แป้ง คุณครูน้องอนุบาลสอง อายุ28 โตแล้ว เส้นเรื่องไม่หวือหวา อ่านได้เรื่อยๆ เพลินๆ แปปเดียวจบ เหมาะกับการหาอะไรอ่านเล่นวันว่างๆ เล่าเรื่องความต่างของความคิด ความรู้สึกของคนสองวัยได้ดีนะคะ แล้วก็พัฒนาการของคนสองคนที่เริ่มแรกแม้จะดูแปลกๆ หน่อย แต่ก็ค่อยๆ เรียนรู้ปรับปรุงกันไปในทิศทางที่ดีขึ้น
.
แต่เสียดายตรงประเด็นดราม่าที่ช่วงที่เกือบจะเลิกกันนั่นนิดหน่อย คือตอนแรกปูมาว่าพ่อแม่ของครูแป้งเป็นคนเข้มงวดมาก ก็คิดว่าจะไปเล่นประเด็นดราม่ากับที่บ้านครูแป้งว่าลูกชายเป็นเกย์ แต่กลับไปเล่นประเด็นดราม่ากับแฟนเก่าที่แทบไม่มีบทบาทเลยมาตลอดเรื่อง โผล่มาแป๊ปหนึ่งแล้วดึงเข้าดราม่าเลย แต่ประเด็นกับที่บ้านครูแป้งกลับคลี่คลายได้ง่ายดายซะงั้น
.
ตัวละครเรื่องนี้เขียนได้ต่างจากตัวละครในเซ็ตติ้งเดียวกันจากเรื่องที่แล้วดีค่ะ ตัวละครครูแป้งน่าจะ relate กับหลายๆ คนได้ในเรื่องของกว่าจะกล้าออกจากคอมฟอร์ตโซนตัวเองได้ก็ต้องรอให้เป็นผู้ใหญ่ ได้ใช้ชีวิตอิสระห่างไกลพ่อแม่ก่อน อะไรแบบนั้น (เหมือนเราเลยค่ะ) แต่เป็นตัวละครที่ค่อนข้างแบน ไม่ได้มีมิติ ไม่ได้มีพัฒนาการให้ได้เอาใจช่วยเท่าไหร่ ส่วนน้องสามนั่น แรกๆ creepy มากจริงๆ เหตุการณ์ในร้านสักตอนต้นเรื่องคืออ่านแล้วไม่ได้เลย ประเด็นคือ แพ้เสียงในหัวด้วยไง ใช้หน้าที่การงานในทางไม่ชอบมากๆ แล้วมันเป็นเก๊กอะไรขนาดนั้นก็ไม่รู้ อีโก้ของวัยรุ่นมันค้ำคอสุด ต้องให้อีกฝ่ายรู้เอง เราจะไม่พูดมาก ดอกพิกุลมันจะร่วง อ่านแล้วอยากจับเขย่ามาก และอยากบอกให้ครูแป้งหนีไปสุดๆ ดีที่หลังจากคุยปรับทัศนคติกันแล้วโอเคขึ้น ตอนพิเศษที่นั่งหงอยรอครูแป้งนั่นก็ยังทำให้เราสงสารได้อยู่
.
สำนวนผู้เขียนรู้สึกว่าอ่านเรื่องนี้แล้วลื่่นไหลกว่าตอนอ่านน้องคนดีฯ ค่ะ อาจเพราะเป็นการบรรยายแบบบุรุษที่สามที่คุ้นเคย ทำให้ไม่ต้องจูนสมองเหมือนตอนอ่านน้องคนดีฯ
.