Book Shelf Member | Bookterfly

“ฉันไม่เคยชอบเพชรเลย...” “แต่มุกใช้แทนน้ำตาไม่ใช่เหรอ?...” “…น้ำตาก็แทนความสุขได้เท่า ๆ กับความเศร้านี่... ให้มุกเป็นแหวนหมั้นของเราเถอะนะ... แล้วฉันก็จะยอมรับความทุกข์ในชีวิตร่วมกับเธออย่างเป็นสุขเต็มหัวใจ”ในที่สุด บ้านกรีนเกเบิลส์ก็มีงานแต่งงานในเช้าอันงดงามสดใสแต่แอนน์ก็ต้องจากอาวอนลีไปอยู่ไกลถึงท่าเรือโฟร์วินดส์“...บ้านเล็ก ๆ สีขาวตรงชายฝั่ง.... อาจนอกเมืองไปสักหน่อย...แต่เธอจะชอบแสงจากประภาคารมากแน่ ๆ ... เหมือนดาวสุกปลั่งกลางแสงยามค่ำ...มีต้นไม้... มีลำธารไหลตัดที่มุมสวนของเราด้วย”“ถ้างั้น... บ้านหลังนี้จะเป็นบ้านแห่งความฝันของฉัน...ไม่มีหลังไหนอีกแล้ว”เพียงไม่นาน ทั้งคู่ก็ได้พบมิตรใหม่...กัปตันจิมผู้ดูแลประภาคารเพื่อนบ้าน – มิสคอร์นีเลียและเลสลีย์สาวงามผู้อาภัพ กับโอเวน ฟอร์ด นักเขียนหนุ่มแต่แอนน์เองก็ต้องเผชิญโศกนาฏกรรมของชีวิตครั้งใหญ่แล้วเธอกับสามีจะผ่านมันไปได้อย่างไรในขณะที่ทุกคนต้องการความช่วยเหลือจากเขาทั้งคู่“ชีวิตแต่งงานก็มีทั้งขึ้นและลง...แต่มันจะมีความสุขแน่นอนตราบเท่าที่เธอแต่งงานกับคนที่ถูกต้อง...”

🍪 เราใช้คุกกี้

แก้ไขคอมเมนต์