ด้วยความสัตย์จริง นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายที่ดิฉันไม่สามารถวางใจนอนตีพุงอ่านสบายๆ ได้เลยค่ะ ใช้เวลาอ่านอยู่๕วัน๔คืน (อีบุ๊กวางขาย๘มีนา๖๘-อ่านจบ๑๒มีนา๖๘)
๓วันแรกที่อ่านนั้นเครียดมากกกกก ร้องโอ้วมายก็อชชชๆ ตลอดๆ ถึงจะมีฉากฟินๆ ก็ฟินแบบหน่วงๆ อึดอัดระคนห่วงใย เพราะชีวิตพี่ไตรและครูรวีนั้นสุดแสนจะรันทด โดนกดขี่ข่มเหง เหยียดหยามกดดันสารพัด มองไม่เห็นหนทางที่จะแฮปปี้เอนดิ้งได้เลย
แต่๒วันหลัง (๗๐%ขึ้นไป)เริ่มหายใจหายคอคล่อง มองเห็นแสงสว่างที่ปลายทางอุโมงค์ และจบลงด้วยความสุขใจอย่างที่สุด
ตอนที่อ่านจบครบถ้วนทุกตัวอักษร ดิฉันรู้สึกอย่างนี้จริงๆค่ะ รู้สึกคุ้มค่ามากๆที่ได้อ่านงานดีมีคุณภาพเช่นนี้ รับรู้ได้ถึงความพิถีพิถันตั้งใจในทุกตัวอักษร (ดิฉันชอบประโยคนี้เป็นพิเศษ: สองกายร้อยรัดเร่าร้อนจนโลกที่รายล้อมหลอมละลาย/ตอนอ่านเจอคือร้องโอ้โหวว!) ขอบคุณคุณครามที่อนุญาตให้ดิฉันได้เข้าไปในโลกแห่งจินตนาการของคุณ ขอบคุณที่ตั้งใจทำงาน(ดิฉันเห็นภาพนิยายของคุณเป็นภาพยนตร์หรือละครแล้วค่ะ/ถ้าไม่มีปัญหาเรื่องภาพลักษณ์คุณตำหนวด🤭ดิฉันเห็นพี่ไตรยืนหล่อๆใส่เสื้อเชิ้ตสีครามและครูรวีใส่ชุดสีฟ้าในงานแถลงข่าวเปิดกองละครทรวงทรามแล้วค่ะ) อยู่เป็นวาสนาคนอ่านไปนานๆ นะคะคุณคราม💙ดิฉันจะรออ่านเรื่องต่อไปค่ะ💙
....จาก🫶🏼แขเดอนูน.
Period Piece: ย้อนยุค